«Hurrengo urteko helburua Olinpiar Jokoetan egotea da»

Munduko Errepideko Txapelketan lehiatu ondoren, berriro Errenteria-Oreretan da Ane Santesteban. Bi astez atseden hartuko du orain, eta berriro lanean hasiko da 2016an Olinpiar Jokoetan egoteko.

Aizpea Amas

Oarsoaldea

2015/10/05

Ane Santesteban

Richmond-eko (AEB) Munduko Txapelketa 51.en postuan bukatu duzu. Nola baloratzen duzu egindako lana? Lasterketa aurretik, zirkuitua ikusi nuenean, konturatu nintzen ez zela niretzat aproposena, eta postu hoberik ez nuen espero. Niretzat egokia litzateke igoera bat, portu luze bat… Azkenean, zirkuitua, indarreko zirkuitua zen. Gainera, harrizko galtzada zati bat zuen, eta ni 48 kilorekin, hor sartzean, aurrera baino gehiago goraka joaten nintzen, boteak ematen bezala. Joan aurretik egindako lasterketetan ikusi nuen ondo nengoela fisikoki, baina kontuan hartuta zirkuitua ez zela niretzat aproposena, pozik nago. Azkeneko itzulira arte aurrean egon nintzen onenekin, eta gero, indarrek huts egin zidaten. Kontuan hartuta ez zela zuretzat zirkuiturik egokiena, zein helburu markatu zenuen lasterketari begira? Aurrekoekin ahalik eta gehien egotea. Uste nuen Sheyla [Gutierrez, Espainiako selekzioko taldekidea] aurrerago egongo zela. Asmoa zen aurrean eustea, eta azkeneko bueltan hura lagundu. Hura, ordea, lehenago gelditu zen, eta talde lana ezin izan genuen egin. Fisiko zein moralki nola aurkitu zinen lasterketaren egunean? Fisikoki oso ondo nengoen, eta orain ere hala nago. Aurten, birus batengatik maiatzean gelditu behar izan nuen. Hilabetez egon nintzen bizikleta ukitu gabe. Abuztu eta irailean lasterketaz lasterketa ibili naiz, eta postu onak egin ditut. Horrek erakusten du fisikoki oso ondo nagoela, eta ondo iritsi nintzela Richmond-era ere. Eta animikoki? Ondo. Lasterketa aurretik, hasteko irrikaz nengoen. Lasterketan zehar zein sentsazio izan zenituen? Zirkuitua azken finean oso arraroa zen, harrizko galtzada zegoen zati batean. Gune horretan aurrean sartzea komeni da. 140 inguru atera ginen. Beraz, aurrean hasi edo atzean hasi sekulako aldea dago. Hori nire kontra etorri zen, ez nintzelako gai aurrean sartzeko. Alemania eta Australia zortzina neskekin zeuden; gu hiru ginen, eta bigarren itzulian ni bakarrik nengoen. Beraiek sekulako talde lana egiten zuten, eta aurrean sartu ziren. Ni atzetik sartzen nintzen, eta gero gunetik ateratzerako, atzean nengoen. Orduan berriro aurrean sartu behar nintzen; gelditu, sartu, gelditu, sartu… Azken bueltan indarrik gabe geratu nintzen. Beraz, sentsazio onak, baina oso zirkuitu arraroa izan zen. Primerako denboraldi bukaera egiten ari zara. Toscanako giroan hirugarren bukatu zenuen bigarren etapa, eta seigarren geratu zinen sailkapenean; eta Ardecheko itzulia ere seigarren tokian bukatu zenuen. Egia esan, oso pozik nago. Aurten denboraldia oso zaila izan da. Maiatzean hilabete egon naiz bizikleta ukitu gabe. Gainera, ikusi nuen, ekainean, nire helburuetako batean, Emakumeen Biran, ezingo nuela parte hartu. Denak entrenatzen, prestatzen eta ni etxean, ohean. Hori moralki oso gogorra da. Baina agian birus horrek buruz edo mentalki aldaketa eragin dit, eta momentu horretan konturatu nintzen nik zer nahi dudan eta nora iritsi nahi dudan. Errekuperatu nintzenean lanean jarri nintzen, inoiz baino hobeto, esaten zidaten guztia egiten eta ahal nuen hoberen egiten gauzak. Azkenean denboraldi bukaera on bat egin dut, eta oso pozik nago horrekin. Nazioartean lortu ditudan lehen bi podiumak dira, eta hori niretzat oso ona izan da.

«Denboraldi bukaera on bat egin dut eta oso pozik nago horrekin» «Laguntza gehiagorekin aurrean egoteko aukera edukiko nuke» «Gauza asko alde batera utzi behar izan ditut ezin ditudalako ordaindu

Zein lanketa egin duzu denboraldi bukaerara hain egoera onean iristeko? Batez ere burua aldatu, psikologikoki aldatu. Zein izan da aldaketa hori? Orain zeri begira zaude? Lehen banekien ondo nenbilela, baina ez nintzen inoiz ere aurrekoekin batera ikusten. Orain, ‘zergatik ez?’ esaten diot neure buruari. Pentsatzen dut: ‘bera nederlandarra da, sekulako taldea du, baina ni Santesteban naiz’. Aldaketa horrek hobeto entrenatzeko aukera eman dit, eta lasterketetan aurrekoekin egotea. Birusa kolpe gogorra izan dela aipatu duzu. Psikologikoki nola onartu zenuen ez zenuela aurtengo helburuetako batzuk lortzerik izango? Mononukleosia nekea ematen dizun birus bat da. Lasterketetan nabaritzen nuen ez nengoela ondo. Denboraldi hasieran sentsazio oso onak nituen. Gero, denboraldia hasi eta pixkanaka gaizki sentitzen hasi nintzen, nekatuta. Lasterketetara indarrik gabe joaten nintzen. Ez zen posible, zerbait gertatzen zen. Etxera bueltatu nintzen analitika bat egiteko asmoarekin. Segituan aurkitu zidaten birusa. Nekea eta sukarra sumatzen nituen; nekea bakarrik izatea ez zen posible, astebete geldituta egin nuelako. Hasieran, onartu behar duzu, ‘birusa daukat, gelditu behar dut eta atseden hartu’. Inork ez dizu esaten zenbaterako den. Baina lehenengo bi asteak pasatakoan, entrenatzen hasi nintzen. Hasteko ordubete, gero ordu eta erdi… eta berriro sukarrarekin, berriro gelditzera. Kalkuluak ateratzen hasi nintzen: maiatzean nengoen, beraz, uztailean agian Girorako prest egoteko aukera nuen. Baina berriro gelditu behar izan nuenean, sekulako kolpea izan zen. Azkenean, berriro onartu behar duzu gaixotasuna, atseden hartu, eta lasai hartu. Azkenean ondoan eduki ditudan pertsonei esker hortik atera naiz, eta indartsuago, gainera.

Denboraldi erdian harrapatu zintuen. Gero berriro bueltatzea gogorra izan da? Bai, oso gogorra. Gainera, birus batetik osatzen zarenean, gorputza nekatuta dago, ezin zara ondo entrenatzen hasi. Ordubete, ordu eta erdi… Horrela hasi behar zara. Noski, ikusten duzu denak lasterketetan dabiltzala, hiru-lau ordu entrenatzen, eta zu ordu eta erdi. Hori da zailena: birusa baino gehiago buruz lasai egotea eta hortik ateratzen jakitea. Lehenengo denboraldia egin duzu IMPA taldean. Zer moduz aurkitu zara? Taldean oso ondo. Talde berri bat zen. Akats batzuk eduki ditugu, baina oso gustura egon naiz taldekideekin. Italian bigarren urtea izan da, hizkuntza arazorik ere ez dut eduki. Iaz etxean bizi nintzen, baina aurten taldeko pisuan egon naiz, urtarriletik maiatzera arte. Birusarekin etxera etorri nintzen, eta gero ekainetik joan den astera arte, Italian berriro.

«Richmond-eko zirkuitua ez zen aproposena; ez nuen postu hoberik espero» «Gaixotu ondoren, ohartu nintzen zer nahi dudan eta nora iritsi nahi dudan» «Orain lasterketetara joaten naizenean esaten dut: ‘zergatik ez?’»

Datorren denboraldiari begira taldean jarraituko duzu? Egia esan, ez dakit. Orain Munduko Txapelketan izan naiz. Ez nuen ezertan pentsatu nahi; bakarrik lasterketa on bat egitea nuen buruan, eta orain etxera bueltatu naizela lasai pentsatu eta baloratu beharko dut han jarraitu edo taldez aldatu. Beste eskaintzarik baduzu? Bai. Eta Italian jarraitzeko asmoa dut. Datorren urtera begira zein helburu daukazu? Datorren urtea urte berezia da, Olinpiar Jokoak daudelako. Puntuak behar ditugu hara joateko. Duela lau urte ez zen neskarik joan Espainiako selekzioarekin aritzeko, eta datorren urteari begira, oraingoz, bi plaza daude. Hurrengo urtean denboraldia lehenago hasiko dugu, urtarrilean, eta puntuak lortu eta hara joateko asmoa dut. Hurrengo urteko helburua Olinpiar Jokoetan egotea da. Nola lortzen da sailkapena Olinpiar Jokoetarako? Urte berezia da. Mutiletan bezala World Tourra dago. Lasterketetara joateko puntuak behar ditugu ere, eta horiek probetan lortzen ditugu. Puntu horiek estatuek hartzen dituzte, ez txirrindulariek, eta puntuen arabera plaza lor daiteke. Alegia, puntu gehien dituzten lehen biak joango lirateke Riora. Aukerak dituzu Olinpiar Jokoetan egoteko? Bai. Espainiari dagokionez, Sheilak eta nik bakarrik ditugu puntuak; beraz, espero dut joatea. Sailkapena lortuz gero, zein helbururekin joango zara Olinpiar Jokoetara? Esan didatenez, oso zirkuitu aproposa da niretzat. Zirkuituak portu bat du, eta hori niretzat egokia da. Gero, zirkuitua ikusita pentsatu beharko da dena, baina egia esan, dena ematera irtengo naiz. Eduki duzun denboraldi bukaera kontuan hartuta, zer falta zaizu punta-puntan egoteko? Estatu mailan laguntza falta handia dago. Ni etxean bizi naiz gurasoekin, eta gauza asko alde batera utzi behar ditut ezin ditudalako ordaindu. Laguntza gehiagorekin aurrean egoteko aukera izango nuke, eta espero dut datorren urtean Olinpiar Jokoetan egotea, eta laguntza bat edukitzea. Gero, hortik aurrera, txirrindularitzarekin topera ibiltzea. Azkenean gure soldatak oso baxuak dira mutilen soldatekin alderatuta. Gurasoekin bizi naiz eta gauza asko ezin ditut egin. Medikua, nutrizionista, testak edo analitikak nire kabuz ordaindu behar ditut, eta diru asko da. Ezin ditut ordaindu. Gauza asko alde batera utzi behar dituzu. Hori ez du taldeak ordaintzen? Ez. Eta gizonetan? Bai. Horregatik, laguntza behar dugu bertako txirrindulariek. Gauzak hobetzen ari dira? Pixkanaka gauzak hobetzen ari dira, baina gauza asko falta dira oraindik. Nola bultzatu behar da emakumeen txirrindularitza? Orain hasi dira Teledeporten-eta emakumeen lasterketak telebistaz botatzen, eta pixkanaka hobetuz doa, baina ez dakit oso ondo zer aldatu behar den gu laguntzeko, pentsakera, kultura… ez dakit. Azkenean gehiago ikusarazi behar da emakumeen txirrindularitza. Zer falta da gizonen eta emakumeen txirrindularitza parekatzeko? Lasterketa gehiago egon beharko liratekeela uste dut, eta lan hori ikusarazi. Nik azkenean zortea eduki dut: Italiara joan naiz, Munduko Txapelketan parte hartu dut, eta pixkanaka maila hartzen ari naiz. Hurrengo urtean aurrekoekin egon naitekeela uste dut, zergatik ez.

Azken berriak

Harpidetu zaitez gure buletin irekira!
Astekarko eduki nagusiak, asteko albiste ikusienak, martxan ditugun zozketa eta egitasmoak, asteburuko egitarauen agenda eta askoz gehiago!
Ostiralero zure posta elektronikoan.