Bihurgune artean emandako lekukoa
Askotan parte hartu dute Jaizkibelgo Igoeran Patxi eta Aitor Hoyos aita-semeek. Aitak 35 urte inguru eman ditu rallyen munduan, eta 2012tik haren bolantea darama semeak.
Hoyostarrak, haien tailerrean. Imanol Saiz Gomez de Segura Jaizkibelgo Igoera urteko hitzordu garrantzitsuenetako bat izan da bientzat, egutegian gorriz markatutakoa. Aitarentzat gaztetatik, eta semearentzat oroitzapenak dituenetik. Rallyen munduaren apasionatu dira Patxi eta Aitor Hoyos aita-semeak, ahal izan duten guztietan bertan ibili dira. Igandekoa prestatzeko buru-belarri aritu badira ere, aurten ere ezin izango dute igoeran parte hartu. Familia kontuak medio, haien BMWa ez da ikusiko Jaizkibelgo errepidean gora.
Zenbat Jaizkibelgo Igoera egin dituen galderari, “uf, ez dakit, baina asko” erantzun dio aitak. “35 urte eman ditut rallyetan. Txikitan rallyak ikusten genituen eta niretzat amets bat zen. Karneta atera eta berehala hasi nintzen mundu honetan nola sartu begira”. Aitorrek bezalaxe, bere aitaren autoarekin egin zituen lehen lasterketak Patxik. Mailegu bat eskatu eta Seat 124 bat erosi zuen 18 urterekin. Ordutik zenbait auto izan ditu, tartean, BMW M3 bat, azken hau, orain semeak erabiltzen duena. “2012an dena pasa zidan aitak, hor hasi zen gure beste istorioa. Aitarekin urte luzez aritutako lehengusu batekin hasi nintzen. Sekulako zortea izan nuen, aitaren esperientzia nuelako eta lehengusuak gidatzen ninduelako”.
Jaizkibelgo errepide bazterretan hamaikatan eseri da Aitor, aita ikusteko irrikaz: “Txikitatik ikusi dudan gauza bat izan da, etxean ezagutu dut. Pozoia hor zegoen, eta erraz pasa zidan aitak, naturalki”, aitortu du, barrez.
1976an egin zuen Patxik bere lehen rally lasterketa: “Lehendabiziko zatian kolpea hartu nuen, lehenengo kilometroan. Hor bukatu zen lehen esperientzia”, kontatu du, barrez. Egun hartan erein zuen belaunaldiz belaunaldi igaro den pozoiaren lehen dosia.
2012ra arte Jaizkibelgo Igoera asko eta beste hainbat rally egin ditu aitak. Urte hartan etenaldia egiteko erabakia hartu zuen, alboan ordezko ezin hobea zuelako. “Ordutik asistentzia lanak eta horrelakoak egiten ditut semearekin”, erantsi du.
Etenaldiaren ondoren, 2024an errepideetara itzultzea erabaki zuen Patxik, Javi Zulet lagunarekin. “Gordeta nuen 124a hura, eta berriro prestatu genuen, osorik desmuntatu eta muntatu genuen. Urte hartan Jaizkibelgo Igoera egin genuen berriro, eta gero Azpeitiko bat. Ikaragarria izan zen, garai bateko sentsazioak itzuli baitziren, adrenalina hori berreskuratu nuen”. Baina, esfortzu proba bat egin ondoren, urte hartan mundu hori utzi behar izan zuela kontatu du, “pena handiz, baina pozik semeak hor jarraitzen zuelako”.
Magiaz betetakoa
Iganderako irrikaz baziren ere, aurten ere ezingo dute parte hartu. “Duela bi urte kolpea izan genuen; iaz familia handitu zen; eta aurten ere ezin izango gara bertan egon”, dio Aitorrek, atsekabez. Dena den, aukera izanez gero, ikusle bezala bertan izango direla dio: “Jaizkibelgo Igoera magikoa da. Historia asko duen igoera bat da hau. Etxe ondoan ibiltzea oso berezia da, lagun eta senidez inguratuta”, aitortu du semeak. Patxirentzat ere, txikia zenetik, “amets bat” izan da igoeran parte hartzea. “Txundituta geratzen nintzen pasatzen ziren kotxeekin, hor egon nahi nuen”.
Hasierako garaiak gogoratu ditu aitak: “Nire garaian korritzea ez zen garestia, kotxe normal batekin atera zintezkeen. Publizitate kontuak ere errazak ziren. Galtza eta alkandora batekin ateratzen ginen orduan, kasko normal batekin. Segurtasun neurriak ere izugarri aldatu dira. Inskripzioak ere askoz ere merkeagoak ziren. Gaur egungoarekin alderatuta, ikaragarri garestitu da dena”.
Igandean, haiek gabe edo haiekin, “espektakulu ederra” izango dela aurreratu dute biek. Errepide bazterrak betetzera deitu dituzte zale eta ez zaleak: “Sekula bizitu ez duenak asko gozatuko du”.
